Fic Songkarn Festival [ Rikkai ]
posted on 14 Apr 2008 19:05 by reiichiFic Songkarn Festival [ Rikkai ]
ซ่า....................โครม.........................................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
“นิโอคุง เกิดบ้าอะไรขึ้นมาถึงเอาน้ำมาสาดพวกเราเนี่ย แล้วนั่นขนปืนพลาสติกสีสันแสบตาพวกนั้นมาทำไมตั้งเยอะแยะ”
ยางิว ฮิโรชิ สุภาพบุรุษแห่งริคไคที่บัดนี้หมดความเป็นสุภาพบุรุษเพราะเปียกมะล่อกมะแล่กตั้งแต่หัวจรดเท้า กำลังถอดแว่นมาเช็ดพร้อมต่อว่า นิโอ มาซาฮารุ จอมหลอกลวงแห่งริคไคที่นึกเพี้ยนอะไรก็ไม่รู้ จู่ๆดันเอาน้ำมาสาดซะนี่
...หนอย ขออยู่สงบๆสักวันไม่ได้หรือไง...
หลังจากซ้อมเสร็จ ตัวจริงริคไคทุกคนก็มาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องชมรม แต่นิโอกลับแวบหายไปคนเดียว มาเห็นอีกทีตอนกำลังจะเปิดประตูห้องชมรม แล้วเจ้าตัวแสบก็โผล่มาพร้อมกับถังน้ำใบเบ้อเริ่ม ยังไม่ทันได้ถามอะไร ก็ถูกสาดน้ำโครมเข้าให้จนเปียกกันไปหมด ไม่เว้นแม้แต่ซานาดะและยูคิมูระ
...กล้าสาดแม้แต่ซานาดะ เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆแน่ แล้วไหนจะปืนพลาสติกที่น่าสงสัยพวกนั้นอีก ไปหามาจากไหนเนี่ย.....โอย ปวดหัว
“รุ่นพี่นิโอ ทำบ้าอะไรครับเนี่ย เปียกหมดแล้วเห็นไหม”
อาคายะโวยขึ้นก่อนคนแรก
“ก็ที่สาดน้ำนี่ตั้งใจให้เปียกน่ะแหละ ถ้าอยากให้แห้งฉันคงเอาไดร์มาเป่าแล้วมั้ง”
นิโอ มาซาฮารุ ตอบแบบกวนสุดๆ พร้อมยักคิ้วให้รุ่นน้อง
“นิโอ แกมีเหตุผลดีๆสำหรับการกระทำที่แสนจะงี่เง่านี่ไหม แล้วไอ้ปืนพลาสติกนั่นมันอะไรกัน”
ซานาดะ เก็นอิจิโร่ บุรุษผู้ได้สมญานามว่า จักรพรรดิ ถามเจ้าตัวแสบด้วยเสียงโหด บ่งบอกถึงอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูง ยามโกรธซานาดะที่หน้าแก่อยู่แล้วยิ่งแก่หนักเข้าไปใหญ่ - -“
“ก้อ.....วันนี้วันสงกรานต์ไง แล้วปืนนั่นก็ปืนฉีดน้ำไง”
คำตอบที่ไม่ได้ให้ความกระจ่างเท่าไหร่จากปากของจอมหลอกลวง สำหรับจักรพรรดิแห่งริคไคแล้วมันเหมือนสารกระตุ้นที่เร่งให้เกิดปฏิกิริยาของ...ระเบิด
“ไอ้....................นั่นน่ะดูก็รู้แล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ฉันหมายถึงเอามาทำไม แล้ววันสงกรานต์น่ะเกี่ยวกันตรงไหนกับการที่แกเอาน้ำมาสาดพวกฉันวะ!!!!!!”
“หุหุหุ ใจเย็นๆก่อนน่า เก็นอิจิโร่ โกรธมากเดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก”
ก่อนที่ซานาดะจะขย้ำคอนิโอทิ้ง ยูคิมูระ เซย์อิจิ กัปตันคนสวยแห่งริคไค ก็ห้ามไว้เสียก่อน
“วันสงกรานต์ ตรงกับวันที่ 13-15 เมษายนของทุกๆปี ถือกันว่าเป็นวันขึ้นปีใหม่ของประเทศไทย ซึ่งเป็นประเทศที่อยู่แถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
คำว่า "สงกรานต์" มาจากภาษาสันสฤกตว่า สํ-กรานต แปลว่า ก้าวขี้น ย่างขึ้น หรือก้าวขึ้น การย้ายที่ เคลื่อนที่ คือพระอาทิตย์ย่างขึ้น สู่ราศีใหม่ หมายถึงวันขึ้นปีใหม่ ซึ่งตกอยู่ในวันที่ 13,14,15 เมษายนทุกปี แต่วันสงกรานต์นั้นคือ วันที่ 13 เมษายน เรียกว่า วันมหาสงกรานต์ วันที่ 14 เป็นวันเนา วันที่ 15 เป็นวันเถลิงศก ชาวไทยมักจะทำบุญ ปล่อยนกปล่อยปลา รดน้ำผู้ใหญ่ เพื่อเป็นสิริมงคลแก่ชีวิต
และที่มีชื่อเสียงมากก็คือ การสาดน้ำ เป็นการสนุกสนานรื่นเริงอีกอย่างหนึ่ง ถือว่าเป็นสัญลักษณ์ของสงกรานต์ ส่วนใหญ่แล้วน้ำที่สาดใช้น้ำสะอาดมีน้ำอบน้ำหอม หรือแป้งหอมผสมบ้างก็ได้ และไม่ถือเป็นเรื่องเสียหาย...นายจะพูดอย่างนี้ ใช่ไหม?”
และแล้วทุกคนก็ได้คำตอบจากยานางิ เร็นจิ บุรุษผู้ได้สมญานามว่า เสนาธิการแห่งริคไค ว่าทำไมนิโอถึงเอาน้ำมาสาดพวกเขา
“อือ เหตุผลก็ตามที่เร็นจิพูดมานั่นแหละซานาดะ เผอิญวิชาสังคมอาจารย์สั่งให้ทำรายงานอิสระเกี่ยวกับประเพณีที่มีชื่อเสียงของต่างประเทศ แล้วเรื่องนี้ก็น่าสนใจดีก็เลยเอามาทำรายงาน ไหนๆก็ไหนๆถือโอกาสทดลองประสบการณ์เล่นจริงๆด้วยก็ไม่เลว เผื่อเอาไปใช้ทำรายงานได้ เขาเรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวไง ฉันฉลาดมั๊ยล่ะ อุฮิ”
ทันทีที่เร็นจิพูดจบ นิโอก็อธิบายเสริมทันที แต่ก็ไม่ทำให้ซานาดะหายโมโห
“แต่นั่นไม่ใช่เหตุผ.............ซ่า”
ยังไม่ทันได้พูดจบ จักรพรรดิแห่งริคไคก็ต้องเปียกอีกหน เพียงแต่คราวนี้ไม่ใช่ฝีมือของจอมหลอกลวง แต่เป็นเพราะจอมเขมือบขนมหวาน มารุอิ บุนตะ ผู้ถือปืนฉีดน้ำสีสันแสบตา (ก็ที่นิโอเอามาน่ะแหละ) ที่ไม่รู้แอบไปเติมน้ำตอนไหน
“..................................................................”
อึ้งกริบไปกันหมด.....ถ้าแค่นิโอก็ว่าไปอย่าง นี่บุนตะยังพลอยเป็นไปกับเขาด้วย
“อย่าเพิ่งด่าฉันน้าาาา ซานาดะ ก็ไม่มีอะไรเสียหายไม่ใช่เหรอ ชมรมก็เลิกแล้ว เปียกนิดเปียกหน่อย กลับบ้านไปอาบน้ำก็ยังได้ เล่นกันสนุกๆน่ะ ไม่เห็นเป็นไรเลยแล้วอีกอย่าง...ตั้งแต่แข่งทั่วประเทศจบ เราก็ไม่ได้สนุกสนานกันมั่งเลยนี่นา”
จอมเขมือบขนมหวานพูดพร้อมทำหน้าจ๋อยๆ
‘ถ้าจะโดนชกก็ต้องทำใจ เฮ้อ...ไม่รู้อะไรดลใจให้สาดน้ำใส่ซานาดะ ก็แค่...อยากสนุกเท่านั้นเอง ตั้งแต่จบการแข่งขันทั่วประเทศ ถึงแม้จะผลจะเป็นอย่างไร ก็เป็นการแข่งขันที่ดีและไม่มีอะไรต้องเสียใจ แต่ยังอดเศร้าไม่ได้ บรรยากาศในชมรมก็ดูซึมเซา ก็แค่...อยากให้ครึกครื้นขึ้นเท่านั้นเอง...’
ซานาดะนิ่งเงียบไป หลังจากได้ฟังคำพูดของบุนตะ แต่แล้วก็เดินเข้ามาใกล้ๆจอมเขมือบขนมหวาน บุนตะหลับตาปี๋ เตรียมใจโดนชกเต็มที่
....แต่ทว่า
ซ่าาาาาาา.....................................
อึ้งกริบกันอีกรอบ...ผิดคาด แทนที่จะชกแต่บุรุษผู้ได้สมญาว่าจักรพรรดิกลับเอาน้ำมาสาดจอมเขมือบขนมหวานเสียนี่
“เฮอะ บ้าบอคอแตก อยากทำอะไรก็ตามใจเหอะ”
...หมายความว่าอนุญาตแล้วใช่ไหม...
“เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ”
“ยางิวมาเล่นกันนนนนน”
“ไม่เอานะนิโอคุ......โครมมมมมมมมมมม ซ่าาาาาา”
“หนอย บอกว่าไม่เล่นก็ไม่เล่นแกล้งกันอยู่ได้ นี่แน่ะ ลองโดนมั่งมั๊ยยย”
“หวา หวา อะไรกัน ก็สาดเก่งนี่นา อุฮิ”
“เฮ้ย ไม่เอาน่ะ บุนตะ”
“อย่าหนีน่าแจ็คกัล ไหนๆก็เปียกอยู่แล้ว เปียกอีกนิดจะเป็นอะไรไป”
“ไม่เอา ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกก”
“หนีไม่พ้นหรอกน่า”
“โครมมมมม ซ่าาาาาา ขอเอาคืนมั่งนะคร้าบบบบ รุ่นพี่ยานางิ”
“หึหึ ตามใจ จะยอมให้ก็ได้ แต่คืนนี้ฉันจะเอาคืนมั่งอย่าโวยแล้วกันนะ”
“............ขี้โกงนี่ครับ >//<”
เสียงหัวเราะอย่างครื้นเครงดังก้องไปทั่วคอร์ทเทนนิส ถึงจะมีการบ่นบ้าง โวยวายบ้าง แต่ทุกคนก็เล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน...ไม่สิ อาจยกเว้นไว้สองคน
“ไม่ไปเล่นด้วยเหรอ เก็นอิจิโร่”
“แล้วนายล่ะ เซย์อิจิ” “ก็ตามนายมาไง”
“นี่ไม่ไปเล่นเหรอ แล้วจะไปไหนน่ะ เก็นอิจิโร่”
“.........” “....ไปเอาผ้าขนหนู”
“หืม?”
“…ก็ไปเอาผ้าขนหนูไง พวกนั้นเล่นน้ำกันซะตัวเปียกโชกขนาดนั้น ถ้าไม่เช็ดตัวให้แห้งก่อนกลับ มีหวังหวัดกินกันหมดแน่...”
“หุหุหุ ทำทีเป็นดุ ที่ใจจริงก็เป็นห่วงใช่ไหมล่ะ นายนี่น้า...ยังกับคุณแม่(?)เลย”
“พูดบ้าๆ ใครเป็นแม่น่ะ ฉันไม่อยากมีลูกอย่างพวกมันหรอก อีกอย่าง ฉันไม่ได้เป็นห่วงสักหน่อย แต่ถ้าสมาชิกตัวจริงพากันป่วยไปซะหมดจะลำบากกันทั้งชมรมต่างหาก”
“ …แล้วที่ฉันจะเอามาให้น่ะนายคนเดียวหรอก เซย์อิจิ ตัวเปียกขนาดนั้นเป็นหวัดแล้วโรคกำเริบขึ้นมาจะทำยังไง แต่ไหนๆก็จะไปเอาผ้าขนหนูแล้ว เอามาเผื่อพวกนั้นก็ไม่เสียหายนี่…”
“หุหุหุ ปากไม่ตรงกับใจเลยน้า หน้าแดงแล้วแน่ะ เอาสิ เดี๋ยวฉันไปช่วยขนผ้าขนหนูด้วย” “......” “ใจดีจังนะ เก็นอิจิโร่ ที่จริงนายเองก็อยากให้พวกนั้นได้สนุกกันบ้างใช่ไหมล่ะ หลังจากแข่งทั่วประเทศจบน่ะ ถึงแม้ว่าจะไม่เป็นอะไรกัน แต่ก็ยังอดเศร้านิดๆไม่ได้ นายถึงได้ยอมให้นิโอคุงเล่นพิเรนทร์ๆ ทั้งที่ปกตินายไม่มีทางยอม ฉันพูดผิดหรือเปล่า? หุหุหุ”
ซานาดะได้แต่นิ่งเงียบไป เมื่อถูกยูคิมูระรู้ทัน ...ให้ตายสิ ไม่เคยเลย ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม ไม่เคยปิดบังอะไรจากคนๆนี้ได้เลย ไม่ว่าจะคิดอะไรอยู่ก็ถูกรู้ได้หมด แม้จะถูกเรียกว่าจักรพรรดิ แต่ก็ไม่เคยเอาชนะนายได้เลย เซย์อิจิ นายจะเหนือกว่าฉันทั้งการแข่งขัน...และหัวใจเลยใช่ไหม...
“นี่ เก็นอิจิโร่”
“ว่าไง อ๊ะ”
ซานาดะหันไปตามเสียงเรียกของยูคิมูระ แต่ก็ต้องตกใจอย่างเมื่อเมื่อถูกกระชากตัวลงมาจุมพิตกะทันหัน ริมฝีปากบางนั้นนุ่มนวล หอมหวล และหวานฉ่ำ แต่ก็เร่าร้อน รุนแรง ดั่งจุมพิตของราชันย์ที่พันธนาการทั้งร่างกายและวิญญาณของทาสผู้ต้อยต่ำให้สยบลง เวลา...ราวกับจะหยุดนิ่ง..ชั่วนิรันดร์ แต่ในที่สุดยูคิมูระก็ถอนริมฝีปาก
“ทำอะไรน่ะ เซย์อิจิ”
ซานาดะถามทั้งๆเสียงสั่น ร้อนไปทั้งตัว หน้าแดงจัด ด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งตกใจ อาย เคลิบเคลิ้ม..ดีใจ
“ไม่ชอบหรือไง” ยูคิมูระถามเสียงนิ่ง
“ไม่ใช่แต่...นี่มันที่โรงเรียนนะ ถึงจะเย็นแล้วก็เถอะ ถ้ามีใครเห็นจะทำยังไง”
“นายแคร์เหรอ เก็นอิจิโร่”
“ไม่ใช่อย่างนั้น...ถ้ามีข่าวลือแปลกๆนายจะเสียหายนะ เซย์อิจิ ฉันไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น”
เมื่อได้ฟังคำตอบของคนรัก ยูคิมูระ เซย์อิจิก็คลี่ยิ้มอ่อนโยนที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว แต่รอยยิ้มนั้นแฝงแววอะไรบางอย่าง
“ใจดีอีกแล้วนะ เก็นอิจิโร่”
“ฉันน่ะนะ รักนายที่สุดก็ตรงนี้แหละ ถึงแม้จะเข้มงวด ไม่สิ โหดเลยล่ะ แต่นายก็ใจดีและเป็นห่วงคนในชมรมมากกว่าใคร ฉันรู้ว่านายทำทุกอย่างเพื่อชมรมเรา นายเป็นคนใจดีมากรู้ไหม ถึงคนอื่นจะไม่รู้แต่ฉันรู้ดี”
“แต่ว่านะ เก็นอิจิโร่ ฉันหวงรู้มั้ย ฉันอยากเป็นคนเดียวที่รู้จักอีกด้านหนึ่งของนาย อยากเป็นคนเดียวที่รู้จักทุกๆอย่างของนาย ไม่อยากแบ่งนายให้ใคร ไม่อยากให้นายใจดีกับใคร...นอกจากฉัน”
“เห็นแก่ตัวไหม ที่อยากครอบครองทุกอย่างของนายไว้คนเดียว เก็นอิจิโร่ เพราะฉันรักนายมาก รักที่สุดเลย”
“..........”
ซานาดะนิ่งอึ้งไป ที่แท้...คนสำคัญของเขากำลังกังวลอยู่หรอกเหรอ ให้ตายสิ เซย์อิจิ นายไม่จำเป็นต้องกังวลเลยสักนิด นายน่าจะรู้ดีอยู่แล้ว เพราะ...
“..........ทุกอย่างของฉันเป็นของนายอยู่แล้ว เซย์อิจิ จากนี้และตลอดไป ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง อย่ากังวลไปเลย”
“หุหุหุ ฉันรู้ เอาล่ะ เอาผ้าขนหนูไปให้คนอื่นๆดีกว่า ป่านนี้คงเลิกเล่นกันแล้วล่ะ”
ซานาดะได้แต่วางตัวไม่ถูกกับอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงกะทันหันของคนรัก...แต่ก็เอาเหอะ หลังได้ยินคำยืนยันของเขา เซย์อิจิก็ดูมีพอใจและความสุขดี แค่นี้ก็พอแล้ว
“เออ นี่ เก็นอิจิโร่”
“มีอะไรเหรอ”
“ที่ว่า ทุกอย่างของฉันเป็นของนายอยู่แล้ว จากนี้และตลอดไป ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ฟังเหมือนเป็นคำสาบานในพิธีแต่งงานเลยนะ หุหุหุ ฉันเคยดูในหนังฝรั่งน่ะ เขาก็พูดคล้ายๆอย่างนี้”
“นะ...นั่นมัน”
“อ๊ะ อยู่นั่นไง เลิกเล่นกันแล้วล่ะ ดูท่าจะหนาวกันเชียว ไปเหอะ เอาผ้าขนหนูไปให้พวกนั้นกัน”
ยังไม่ทันที่ซานาดะจะได้อธิบายอะไร ยูคิมูระก็ชิงเปลี่ยนเรื่องซะก่อน
…คิดไปเองมั้ง รอยยิ้มของเซย์อิจิ ดู....เจ้าเล่ห์พิกล.......ไม่มีอะไรหรอก....คงเพราะเหนื่อยเกินไปเลยตาฝาด...
“ปุริ ซานาดะมาทางนี้หน่อย~~~”
คนยิ่งกำลังสับสนกับชีวิตอยู่ เจ้าตัวแสบจอมหลอกลวงแห่งริคไคก็เรียกด้วยท่าทางมีเลศนัย จะอะไรกันนักหนาวะ -*-
ยังไม่ทันหายสงสัย นิโอก็ดึงมือจักรพรรดิแห่งริคไคมาและเอาน้ำอบ (ที่ไม่รู้ว่าช่างสรรหามาจากไหน ) รดมือ
“ทำอะไรของนายน่ะ นิโอ”
“ก็รดน้ำดำหัวผู้ใหญ่เพื่อเป็นสิริมงคลไง”
จอมหลอกลวงแห่งริคไคพูดด้วยท่าทางบ๊องแบ๊ว (ตอแหล) สุดฤทธิ์ โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าใครบางคนกำลังจะฟิวส์ขาดอยู่รอมร่อ (ที่จริงจงใจยั่วโมโหต่างหาก หมั่นไส้ /นิโอ )
“ที่จริงเขาต้องรดน้ำผู้อาวุโส แต่ตอนนี้ไม่มีอาจารย์ ก็มีแต่นายนี่แหละที่ (หน้าแก่) อาวุโสสุดแล้ว”
“....”
“..............................”
“นิโอ แก......อย่าอยู่เลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”
The End จบ(เห่)เหอะ
-นอกรอบ 1-
“ยูคิมูระคุง ขอบคุณนะที่ช่วยห้ามไม่ให้ซานาดะคุงฆ่านิโอ”
“หุหุหุ ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้ทำเพื่อนิโอซะหน่อย แค่ไม่อยากให้เก็นอิจิโร่โมโหไปมากกว่านี้ เดี๋ยวจะยิ่งหน้าแก่ไปใหญ่ ถึงฉันจะรักแค่ไหนแต่ก็ไม่อยากมีแฟนหน้าเหมือนพ่อหรอก ^^”
“ -*- ”
-นอกรอบ 2-
“นิโอคุง”
“ปุริ๊?”
“วันนี้...ที่จริงน่ะ ไม่เกี่ยวกับเรื่องวันสงกรานต์อะไรนั่นหรอกใช่ไหม นายแค่อยากหาอะไรสนุกๆให้ทุกคนทำสินะ”
“.....อุฮิ”
“ไม่ต้องมากลบเกลื่อนเลย”
“รู้ด้วยเหรอ...”
“แน่ล่ะ คิดว่าคบกันมากี่ปีแล้วล่ะ ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าอยากให้บรรยากาศมันร่าเริง จะว่าไป...ก็สนุกดีเหมือนกัน ไม่ได้ครึกครื้นขนาดนี้ตั้งแต่...แข่งทั่วประเทศจบ ก็ต้องขอบใจนายล่ะนะแต่ทำไมต้องแกล้งซานาดะคุงขนาดนั้นด้วยล่ะ หือ ว่าไง”
“ก็มันน่าหมั่นไส้นี่”
“นิโอคุง...ตอบดีๆสิ”
“อะไรเล่า ก็น่าหมั่นไส้จริงๆนี่นา ถึงทุกคนจะดูเศร้าเหมือนกัน แต่หมอนั่นน่ะหนักสุด แล้วทำเป็นไม่มีอะไร เฮอะ ไม่ใช่เรื่องที่มันต้องรับผิดชอบซะหน่อย ทำเป็นคนแสนดีแบกทั้งโลกเอาไว้อยู่ได้ แล้ว...ถึงจะโหด แต่หมอนั่นก็ทำเพื่อชมรมมากกว่าใคร แล้วก็จริงจังมากกว่าใครด้วย ฉัน...มันแค่ตัวแสบ เก่งแต่ป่วนชาวบ้าน นานๆทีอยากทำอะไรให้มันบ้างไม่ได้เหรอ”
“ก็แค่...ถ้ามันโมโหจะได้ลืมๆอะไรไปบ้าง”
“.......นิโอคุง นายนี่นึกว่าไม่ถูกกับซานาดะคุง แล้วทำไมดูแคร์กันจังล่ะ”
“อุฮิ?....อะไรน่ะยางิว อย่าบอกนะว่านาย......หึง?”
“ปะ...ปล่าวซะหน่อย”
“หยุดคิดเลยนะ ไม่มีอะไรแน่นอน อย่าคิดอะไรน่าขนลุกอย่างนั้นสิ ก็แค่เพื่อนกันเท่านั้น อีกอย่าง ฉันไม่กล้าหรอก ก็ยูคิมูระน่ะ...กลัวจะตายไป”
“ยูคิมูระคุงน่ะเหรอ ฉันว่าใจดีจะตาย ไม่เห็นน่ากลัวตรงไหนเลย”
“เฮอะ นายไม่รู้น่ะสิ ยูคิมูระน่ะ ใจดีก็จริง แต่ว่านะ หมอนั่นไม่ได้มีแค่นั้นหรอก ถ้าไปยุ่งกับคนของหมอนั่นน่ะ ศพไม่สวยแน่ ฉันเคยแหย่ซานาดะเล่นครั้งนึง เหอะเหอะ...เหตุการณ์หลังจากนั้นน่ะ เป็นครั้งแรกที่ทำให้ฉันได้เห็นอีกด้านหนึ่งของยูคิมูระฉันสาบานได้เลยว่าไม่กล้าทำอีก”
“...ขนาดนั้นเลยเหรอ”
“อือ ทุกคนอาจลืมไปเพราะบุคลิกของยูคิมูระน่ะดูใจดี ใจเย็น แต่ว่านะ คนที่เหนือกว่าซานาดะที่ได้สมญานามว่าจักรพรรดิและเป็นกัปตันของพวกเราได้น่ะ ไม่ธรรมดาหรอกนะ...เพราะงั้นฉันไม่แปลกใจหรอก”
“.....ระ เหรอ เข้าใจล่ะ”
“แล้ว...นิโอคุง ถึงบ้านฉันแล้วนะ นายจะเดินตามไปถึงไหนกัน”
“อ้าว...ก็วันนี้ฉันค้างบ้านนายไง”
“อะไรน๊ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
“ชักหนาวแล้วล่ะ มาอาบน้ำด้วยกันดีกว่า”
“นี่ ฉันยังไม่...เฮ้ แล้วนายถือวิสาสะเข้าบ้านฉันเฉยเลยเนี่ยนะ”
“แล้วไงล่ะ ก็มาค้างบ่อยๆอยู่แล้วนี่ เข้าบ้านไปอาบน้ำกันเถอะ ตัวชื้นแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก”
“.....เอาแต่ใจตัวเองที่สุด”
“ก็แล้วจะตามใจฉันไหมล่ะ”
“....ปฏิเสธได้ที่ไหนกันล่ะ....... ”
จบเหอะ จบจริงๆดีกว่า
อ่านจบ แฟนยุกกี้อย่าเพิ่งฆ่าเรานะคะ บุคลิกยุกกี้ในฟิคของเราอาจดูแปลกไปบ้าง เพราะเรามองยุกกี้แบบนี้ แต่ยุกกี้ไม่ได้ร้ายนะคะอย่าเข้าใจผิด
คือในจินตนาการของเราเนี่ย ยุกกี้เป็นพวกอ่อนนอกแข็งในค่ะ คือถึงแม้ว่าบุคลิกภายนอกจะดูอ่อนหวาน นุ่มนวล สวย ใจดี ใจเย็น แต่เราคิดว่าคนที่เป็นผู้นำของราชันย์สาธิตริคไคและเป็นผู้อยู่เหนือจักรพรรดิซานาดะคนนี้ต้องมี “อะไร” ไม่ธรรมดา อะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่และคาดไม่ถึงซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มอันอ่อนโยน
เพราะงั้นเราจึงถ่ายทอดตัวตนยุกกี้ในฟิคของเราออกมาแบบนี้ค่ะ คือออกจะเจ้าเล่ห์นิดๆ ร้ายกาจหน่อยๆ แต่ก็ซ่อนเอาไว้ ซึ่งคนที่รู้ก็คงจะมีคนเจ้าเล่ห์อีกคนหนึ่งของริคไคอย่างนิโอ และสำหรับซานาดะ คนเถรตรงอย่างนั้นคงถูกยุกกี้หยอก(แกล้ง)เล่นบ้าง เราคิดว่าซานาดะที่ถูกยุกกี้แกล้งน่าร้ากกกกกกกกสุดๆๆๆๆๆๆๆๆๆไปเลยค่ะ ก็เลยออกมาเป็นแบบนี้ (และคาดว่าซานาดะจะถูกยุกกี้แกล้งอีกหลายครั้งในฟิคเรื่องต่อๆไปของเรา - - ถ้ามีนะ -- --“)
แต่ถ้ายังไม่เข้าใจบุคลิกของยุกกี้ในฟิคเรา ลองนึกถึงฟูจิเวลาเนตรสะพรึงก็ได้ค่ะ ใช่เลยค่ะ แบบนั้นเลย สวยสะพรึง ^^ แอบโหดนิดๆ มาดแบบราชินีน่ะใช่เลยค่ะ อา...จะว่าไปแล้ว อยากเขียนถึงเหตุการณ์ที่นิโอแหย่ซานาดะเล่นแล้วโดนยุกกี้เอาคืนจัง คงน่าสนุก (จะมีคนอยากอ่านเร้ออ^^”) อ้อ อย่าเข้าใจผิดนะคะ 2 คนนี่ไม่ได้มีอะไรกันหรอก แค่นิโออยาก “ลองของ” แล้วก็คงโดนของสมใจ 55+
สุดท้ายจริงๆแล้วค่ะ อย่าเพิ่งเบื่อนะคะ ที่จริงฟิคนี้ตั้งใจเขียนให้ตัวจริงริคไคเล่นน้ำสงกรานต์กันแบบสนุกๆ (เพราะเราอยากเล่นแต่ไม่ได้เล่น โฮT^T เลยเอามาลงในฟิคซะ) ไม่ได้ตั้งใจเขียนคู่ไหนเป็นพิเศษ แต่ไหงเป็นแบบนี้ได้ก็ไม่รู้ ฟิคกลายพันธุ์ซะแย้วว T-T อือ...ขอคอมเม้นต์ด้วยนะคะ เพราะเป็นฟิคปุริเรื่องแรก รู้เลยว่าสำนวนภาษายังไม่เข้าที่ บุคลิกตัวละครก็แปลกๆ (ปกติเราจะให้เพื่อนอ่านงานเขียนของเราเพื่อให้มันวิจารณ์ส่วนที่ไม่ดี เราจะได้แก้เพราะอ่านเองคงไม่เห็น แต่ถ้าเกิดให้มันอ่านฟิคนี่...สงสัยเราคงเสียเพื่อนT^T) อา...เอาเป็นว่า ติได้เต็มที่เลยนะคะ ขอบคุณค่ะ
ปล.ของแถมค่ะ ปืนฉีดน้ำที่นิโอคุงเอามาเล่น
#1 By 2spot studio on 2008-04-14 22:03