reiichi no uchi // Home Sweet Home

วันนี้สำหรับเด็กปี 3 เป็นวันสุดท้ายของกิจกรรมชมรม  ต่อจากนี้พวกเขาก็จะต้องเริ่มติวเข้มเพื่อเตรียมสอบ  แต่สำหรับ เทะสึกะ  คุนิมิสึ  มันไม่สำคัญเลย เพราะเขาได้รับการตอบรับให้เข้าเรียนจากสถาบันแห่งหนึ่งในเยอรมันแล้ว  เส้นทางสายนี้จะนำเขาเข้าใกล้ความฝันที่จะเป็นมืออาชีพมากยิ่งขึ้น  แต่ว่า....

“เทะสึกะ  เธอคิดอะไรอยู่หรือ”

ฟูจิ ชูสึเกะ  อัจฉริยะแห่งเซชุน เจ้าของใบหน้าสวยหวานที่มีรอยยิ้มประดับอยู่เป็นนิจ  ทักขึ้นเมื่อเห็นเทะสึกะชะงักมือจากการเก็บของในล็อกเกอร์ชมรม

“เปล่า...แค่ใจหายเนอะ  ตู้นี้พวกเราใช้กันมาตั้งสามปี  แต่จากวันนี้ไปมันจะไม่ใช่ของเราอีกต่อไปแล้ว”

เทะสึกะได้แต่กลบเกลื่อน  จึงเลี่ยงไปพูดเรื่องอื่นแทน  สิ่งที่เขากำลังคิดอยู่นี้จะให้ฟูจิรู้ไม่ได้เด็ดขาด...  

“คิกคิก ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างเธอจะมีอารมณ์อ่อนไหวกับเขาด้วยนะ”

“คิดว่าฉันเป็นคนยังไงหรือ  แล้วนายล่ะ  ไม่ใจหายบ้างหรือไง”

“ก็นะ...แต่ชีวิตคนเราก็ต้องดำเนินต่อไป  จะหยุดอยู่กับที่ไปตลอดไม่ได้นี่นา  ถือซะว่าเป็นการจากลาเพื่อเริ่มต้นแล้วกัน”

การจากลาเพื่อเริ่มต้นหรือ  ก็จริงนะ...งั้นฉันควรจะบอกนายน่ะสินะ   นั่นสิ  มันคงเป็นหนทางที่ดีที่สุดแล้ว  เทะสึกะคิดในใจ

หลังจากได้ยินคำพูดของฟูจิ  เขาก็ตัดสินใจบางอย่าง  แต่ก่อนที่จะได้พูดออกไป  ฟูจิก็ยื่นกระบองเพชรมาให้  เทะสึกะงงไปชั่วครู่

“ฟูจิ  นี่กระบองเพชรต้นโปรดของนายไม่ใช่หรือ”

“ใช่ ผมให้เทะสึกะไง  มันเป็นของที่ผมรักที่สุด  ผมเลยอยากให้มันกับเธอ  เป็นของขวัญสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างตลอด 3 ปีมานี้ 

“คิดซะว่ากระบองเพชรต้นนี้เป็นผมก็ได้  ฝากดูแลมันด้วยนะ  มันน่ะดูแลง่าย  ไม่ยุ่งยาก  ไม่ต้องให้น้ำมากก็อยู่ได้  ต้นก็เล็ก  ไม่กินที่  แค่เอาออกมารับแสงกับให้น้ำบ้างมันก็ไม่ตายง่ายๆหรอก”

เทะสึกะนิ่งไป...เขา  ฟูจิให้ความสำคัญกับเขามาก  ถึงขนาดยกของสำคัญให้ดูแล  แล้วเขาล่ะ  ให้ความสำคัญกับฟูจิขนาดนี้หรือเปล่า  มัวแต่ลังเลอยู่ได้  ดีล่ะ...ต้องพูดให้เด็ดขาดไปเสียที

อัจฉริยะคนสวยแห่งเซชุนเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆรอบตัวเทะสึกะ  วันนนี้เทะสึกะไม่เหมือนเคย  จริงอยู่  เทะสึกะเงียบขรึมทุกวันอยู่แล้ว  แต่วันนี้  ภายใต้ความเงียบนั้นมีบางอย่างผิดปกติ...บางอย่างที่ฟูจิไม่ชอบเอาเสียเลย

“เทะสึกะ  มีอะไรหรือเปล่า”

“ฟูจิ  ฉัน...จะไปเยอรมัน”

ฟูจิถอนหายใจอย่างโล่งอก  โธ่...ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง  เขารู้อยู่แล้วล่ะ

“เทะสึกะ  เธอกังวลเรื่องนี้หรอกเหรอ  ผมรู้อยู่แล้วล่ะ  ผมก็จะไปด้วยไง  ผมสมัครไปแล้วล่ะ”

เมื่อได้ยินเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลสลวยพูดเช่นนั้น เทะสึกะหลับตานิ่งอย่างข่มใจ ก่อนจะพูดออกมา

“ฟูจิ 

คำพูดสั้นๆประโยคเดียวแต่กรีดลึก..เสียดแทง  สร้างบาดแผลที่แสนสาหัสให้แก่ผู้ได้ยิน

ฟูจิตะลึงไป  อัจฉริยะหนุ่มไม่นึกเลยว่าเทะสึกะจะปฏิเสธเขา  หรือความสัมพันธ์ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา  เขาคิดไปเองฝ่ายเดียว  เทะสึกะจึงเย็นชาขนาดนี้

“ทำไมล่ะเทะสึกะ  ผมไม่มีความหมายอะไรกับเทะสึกะเลยอย่างนั้นหรือ”

ฟูจิถามเสียงสั่นระริก

เทะสึกะเองก็เจ็บปวด เมื่อเห็นนัยน์ตาสีน้ำตาลคู่งามที่มักมีประกายสดใสอยู่เสมอฉาบร่องรอยของความสับสบ...ร้าวราน  เขารู้...รู้ดีว่ากำลังทำให้คนสำคัญเสียใจ  แต่เขาต้องทำ...เพื่อฟูจิ  ทุกอย่างเพื่อฟูจิ

“ฟูจิ  นายมีความหมายกับฉันมาก  แต่นายก็นายน่ะมีพรสวรรค์มากนะ  ถ้าการอยู่กับฉันจะทำให้พรสวรรค์ของนายไม่ได้รับการขัดเกลาอย่างเต็มที่  ฉันก็คงยอมไม่ได้”

“อีกอย่าง  การไปเยอรมันเป็นเส้นทางของฉัน  ไม่ใช่เส้นทางของนาย  ฉันไม่เห็นแก่ตัวขนาดพานายไปในทางที่ไม่ใช่ของนาย  ฟูจิ  ฉันอยากให้นายหาเส้นทางของตัวเองและก้าวไปทางนั้น” 

  “...แล้วนายจะยึดติดกับฉันไปตลอดไม่ได้  ในโลกกว้างยังมีคนเก่งอีกมาก  นายควรไปอยู่กับพวกเขา  และเราต่างต้องมีชีวิตของตัวเองบางที...นี่อาจเป็นโอกาสดีที่เราจะห่างกันบ้าง”

“แล้วผมล่ะ เทะสึกะ  ผมจะอยู่ได้ยังไงถ้าไม่มีเธอ”

เทะสึกะคลี่ยิ้มอ่อนโยน  แฝงแววโศกลึก  แล้วดึงตัวฟูจิเข้ามาไว้ในอ้อมกอด  พร้อมประทับจุมพิตแผ่วเบา  แต่อ่อนหวาน  นุ่มนวล  ที่ริมฝีปากคู่งาม

“นายเป็นคนเข้มแข็งนะ ฟูจิ  เหมือนกระบองเพชรต้นนี้แหละ  ไม่ต้องการน้ำมากก็อยู่ได้  เหมือนนาย  ถึงไม่มีฉันนายก็อยู่ได้” 

ฟูจินิ่งงันไปเมื่อได้ยินเทะสึกะพูดอย่างนี้ 

เทะสึกะ  เธอคงตัดสินใจเด็ดขาดแล้วสินะ  ผมพูดถึงขนาดนี้...เธอยังไม่เปลี่ยนใจ  ผม...คงรั้งเธอไว้ไม่ได้แล้ว  ถึงเธอจะกอดผมอยู่แต่ผมไม่รู้สึกเลยว่าเธออยู่ใกล้  ราวกับเธออยู่ในที่ไกลแสนไกล  ทิ้งผมไว้ตรงนี้...คนเดียว

“เข้าใจแล้ว  ผมไม่ไปก็ได้  เทะสึกะปล่อยผมเถอะ  ผมต้องรีบกลับบ้าน  นี่เย็นแล้วล่ะ”

“ฟูจิ...”

“...เจอกันพรุ่งนี้นะ”

เทะสึกะทอดสายตาตามแผ่นหลังบอบบางของอัจฉริยะแห่งเซชุน  ฟูจิไม่ยอมสบตาเขาเลย  และถ้าเขาหูไม่ฝาด...คิดว่าได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบา แผ่นหลังของฟูจิสั่นนิดๆ  เขา...ทำให้คนสำคัญเสียน้ำตา

เทะสึกะเม้มริมฝีปากแน่น  ทรุดตัวลงนั่งอย่างเจ็บปวด  นัยน์ตาสีนิลหลุบมองต้นกระบองเพชร  ของขวัญชิ้นสำคัญจากฟูจิ...ถ้าอีกฝ่ายไม่เกลียดเขาก็คงดี  เขาได้แต่หวังว่าฟูจิคงเข้าใจ

...........................แอ๊ด.......................................

เทะสึกะสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู  ลืมไปเลย..ว่าที่นี่มันห้องชมรม  ถึงจะเย็นแล้วก็เถอะ  ที่เขาพูดกับฟูจิ  จะมีใครได้ยินหรือเปล่านะ  แต่ก็โล่งอกเมื่อเห็นว่าผู้ที่เดินเข้ามาคือเด็กหนุ่มร่างบางเจ้าของนัยน์ตาสีฮาเซลนัท  ว่าที่เสาหลักของเซชุนคนต่อไป  เอจิเซ็น  เรียวมะ

ที่โล่งอกเพราะเอจิเซ็นรู้ความสัมพันธ์ของเขากับฟูจิ

“กัปตันฮะ  เมื่อกี้...รุ่นพี่ฟูจิ...ร้องไห้?”

“......................”

“ใจร้ายจังนะฮะ”

“ที่คุยกัน....ได้ยินสินะ”

“...ฮะ”

หลังจากนั้นก็ไร้ซึ่งคำพูดใดใดระหว่างสองเสาหลักแห่งเซชุน  ความเงียบงันที่ชวนอึดอัดก่อตัวขึ้นทั่วห้องชมรม  แต่แล้วเรียวมะก็ทำลายความเงียบนั้นเสีย

“กระบองเพชรนั่น...ของรุ่นพี่ฟูจิหรือฮะ”

“...อือ”

“กัปตันเลี้ยงกระบองเพชรเป็นด้วยเหรอฮะ?”

“ฟูจิบอกว่ามันดูแลง่าย   ไม่ต้องให้น้ำมากก็อยู่ได้ แค่เอาออกมารับแสงกับให้น้ำบ้างมันก็ไม่ตายง่ายๆหรอก”

“...อีกอย่าง  มันดูเข้มแข็งดีออก  มีหนามป้องกันตัวขนาดนี้”

“....เหมือนรุ่นพี่ฟูจิสินะฮะ”

“..อือ..”

..........................................................

.........................................

................................

......................

“กัปตันรู้ไหมฮะว่ากระบองเพชรน่ะภายนอกมีหนามดูเข้มแข็งก็จริง  แต่ถ้าแหวกหนามออก  ภายในน่ะอ่อนแล้วก็นิ่มมากนะฮะ  เอาเข็มแทงยังเข้าเลย  แข็งนอกอ่อนในไงฮะ  ถึงต้องมีเกราะป้องกันตัว”

“แล้วอีกอย่าง  กัปตันเข้าใจผิดนะฮะ  กระบองเพชรน่ะ  ไม่ต้องการน้ำมากก็อยู่ได้  แต่ถ้าขาดน้ำก็ตายนะฮะ”

“........................”

“กระบองเพชรต้องการน้ำน้อยก็จริง  แต่ขาดน้ำก็ตาย  เข้าใจที่ผมพูดไหมฮะ  กัปตัน?”

“........................”

“...ขอบใจนะ  เอจิเซ็น”

เทะสึกะคิดบางอย่างได้จากคำพูดของเอจิเซ็น  ทำให้เขาตระหนักว่าที่ตัวเองทำลงไปนั้นเป็นความผิดพลาดอย่างมหันต์   สิ่งเดียวที่คิดออกก็คือ  ฟูจิ  ต้องรีบเจอฟูจิให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้

เมื่อหัวใจสั่งดังนั้น  ร่างกายก็ตอบสนองทันที  เทะสึกะรีบออกวิ่งอย่างรวดเร็ว  ไม่แม้แต่จะหยิบกระเป๋าไปด้วย 

ในที่สุดก็มาถึงบ้านฟูจิเมื่อไหร่ก็ไม่รู้  เทะสึกะเคาะประตูอย่างร้อนใจ  ระหว่างที่รอคอยเวลาราวกับไม่มีวันสิ้นสุด  ความกระวนกระวายกำลังเผาผลาญจิตใจเทะสึกะให้ร้อนรุ่มดัวเพลิงกัลป์  ในที่สุดก็มีคนมาเปิดประตู  แต่คนๆนั้นไม่ใช่คนที่เทะสึกะอยากพบ  กลับเป็น...ฟูจิ  ยูตะ...น้องของฟูจิ 

ยังไม่ทันหายสงสัยว่าทำไมฟูจิหายไปไหน  เทะสึกะก็ถูกยูตะชกเต็มแรง  กัปตันแห่งเซย์ชุนกระเด็นไปตามแรงปะทะ  เลือดไหลซึมที่มุมปาก  แว่นตากระเด็นไปอีกทาง

“ยูตะคุง  หยุดนะ!!!!!!!!!!”

“คุณมิสึกิปล่อยผม  เพราะมันพี่ถึง....”

“หยุดนะ  ยูตะคุง  ใช้ความรุนแรงไปก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้น!!!!!!!!”

“เฮอะ!!”

ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไปฟูจิ ยูตะและมิสึกิ  ฮาจิเมะที่ควรอยู่เซนต์รูดอล์ฟกลับมาอยู่ที่บ้านฟูจิได้  แต่ความสงสัยก็เปลี่ยนเป็นความกังวลเมื่อได้ยินคำพูดของยูตะ

....เกิดอะไรขึ้นกับฟูจิงั้นหรือ...    

เหมือนมิสึกิจะเข้าใจเมื่อเห็นสีหน้ากังวลของเขา  จึงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เทะสึกะซับเลือด 

“เทะสึกะคุง  เช็ดเลือดหน่อยนะ  ขอโทษด้วยที่ผมห้ามยูตะคุงไม่ทัน  เก็บแว่นตาขึ้นมาเถอะ”

“ฟูจิเป็นอะไร”

เทะสึกะไม่สนใจบาดแผล  เขาถามถึงฟูจิทันที  คำถามนั้นทำให้มิสึกิทำสีหน้าอึดอัดใจขึ้นมา  ส่วนยูตะก็แค่นเสียงพร้อมจ้องเขาด้วยแววตาโกรธแค้น

“...ไปคุยกันในบ้านเถอะนะ”

TBC

ฟิคนี้ติดเรท "ก" ค่ะ "กลายพันธุ์"ไงคะ 

ตั้งแต่ตอนแรกที่ตั้งใจให้เป็นฟิคตอนเดียวจบและไม่เกิน 3 เอสี่ ตอนนี้งอกมาเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ T^T แล้วยังมิสึกิกะยูตะที่ไม่รู้โผล่มาได้ไง  ทั้งๆที่ตอนแรกกะให้มีตัวละครหลักแค่เทะสึกะ ฟูจิ เรียวมะ  

โธ่  ฟิคช้านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน 

เอาเป็นว่า อ่านให้สนุกแล้วกันนะคะ  ราตรีสวัสดิ์ค่า ^^